Aniela Urbanowicz: Różnice pomiędzy wersjami

Z WikiZagłębie
Nie podano opisu zmian
Nie podano opisu zmian
 
(Nie pokazano 11 wersji utworzonych przez 2 użytkowników)
Linia 1: Linia 1:
Aniela Urbanowicz (1899 1988), działaczka społeczno – polityczna. Urodziła się w 1899 r. w Sosnowcu, w rodzinie przemysłowców żydowskich Reicherów. Była żoną Stefana Urbanowicza, znanego adwokata i działacza ludowego, obrońcy w procesie brzeskim. W 1945 r. organizowała Dom Matki i Dziecka w Słupsku, którym do 1949 roku kierowała. Prof. Władysław Bartoszewski wspomina: "(...)ks. Zieja założył na terenie ówczesnej strefy sowieckiej w Niemczech (dziś po stronie polskiej) dom dla samotnych matek, przyjmując do niego zarówno Polki, jak i Niemki, często ofiary gwałtów, młode, osamotnione i bezradne. Pomagała mu p. Aniela Urbanowicz, która straciła męża w obozie koncentracyjnym, nieletnią córkę w Oświęcimiu, a sama, ze starszą córką, działała w konspiracji w czasie wojny. Miała więc szczególne "prawo" do balastu nienawiści, ale pomagała nieszczęśliwym Niemkom". Współzałożycielka i działaczka warszawskiego Klubu Inteligencji Katolickiej. Współpracowała z miesięcznikiem „Więź”. W latach 1957–68 wspomagała pracę klubu poselskiego „Znak”. Otrzymała nagrodę pojednania im. M. Ghandiego (1975). Zmarła w grudniu 1988 r. w Warszawie.
{{Biogram infobox
|imię i nazwisko      = Aniela Urbanowicz
|imię i nazwisko org  =
|pseudonim            =
|grafika              = Aniela_Urbanowicz.JPG
|opis grafiki        = Aniela Urbanowicz
|podpis              =
|data urodzenia      = [[1899]]
|miejsce urodzenia    = [[Sosnowiec]]
|imię przy narodzeniu =
|data śmierci        = grudzień [[1988]]
|miejsce śmierci      = Warszawa
|przyczyna śmierci    =
|miejsce spoczynku    =
|zawód                = działaczka społeczno – polityczna
|odznaczenia          =
|commons              =
|wikiźródła          =
|wikicytaty          =
|www                  =
}}
'''Aniela Urbanowicz z d. Reicher''' - (ur. [[1899]] r. w [[Sosnowiec|Sosnowcu]], zm. [[1988]] r. w Warszawie), działaczka społeczno – polityczna. Pochodzi z rodziny [[:Kategoria:Reicherowie|przemysłowców żydowskich Reicherów]]. Jej bratem był wybitny polski anatom [[Michał Reicher|prof. Michał Reicher]]. Była żoną Stefana Urbanowicza, znanego adwokata i działacza ludowego, obrońcy w procesie brzeskim.  
 
W [[1945]] r. organizowała Dom Matki i Dziecka w Słupsku, którym do [[1949]] r. kierowała. [https://pl.wikipedia.org/wiki/Władysław_Bartoszewski Prof. Władysław Bartoszewski] wspomina: "(...)ks. Zieja założył na terenie ówczesnej strefy sowieckiej w Niemczech (dziś po stronie polskiej) dom dla samotnych matek, przyjmując do niego zarówno Polki, jak i Niemki, często ofiary gwałtów, młode, osamotnione i bezradne. Pomagała mu p. Aniela Urbanowicz, która straciła męża w obozie koncentracyjnym, nieletnią córkę w Oświęcimiu, a sama, ze starszą córką, działała w konspiracji w czasie wojny. Miała więc szczególne "prawo" do balastu nienawiści, ale pomagała nieszczęśliwym Niemkom". Współzałożycielka i działaczka warszawskiego Klubu Inteligencji Katolickiej. Współpracowała z miesięcznikiem „Więź”.
 
Aniela Urbanowicz jako pierwsza Polka odwiedziła Taizé i rozmawiała z bratem Rogerem ([[1960]]r.) Można powiedzieć, że "odkryła" Taizé dla Polski.
 
W 1961 r. w tekście "Taizé, klasztor protestancki" Aniela Urbanowicz opisuje swoje wrażenia z wizyty na burgundzkim wzgórzu. Podkreśla prostotę Wspólnoty, cytuje fragmenty książki przeora o duchowości Taizé, którą jest "wola, aby biec razem w myśl rad Pawłowych, (...) aby pragnąć zbawienia wszystkich", ale "tylko, kiedy razem wpatrujemy się w Chrystusa". Założycielka warszawskiego KIK-u trafia do Taizé przypadkowo, w czasie pobytu we Francji w 1960 r. Potem przez lata koresponduje z Bratem Rogerem. Doskonale rozumieją się w kwestii bezwarunkowego pojednania chrześcijan.
 
Po stracie najbliższych w obozach koncentracyjnych, całym sercem przyjęła przesłanie pojednania płynące z burgundzkiego wzgórza i gorąco zachęcała młodych do wsłuchiwania się w nie. W latach [[1957]] – [[1968]] wspomagała pracę klubu poselskiego „Znak”. Otrzymała nagrodę pojednania im. Mahatmy. Ghandiego ([[1975]]), przyznaną jej przez Wspólnotę Taizé.
Zmarła w grudniu 1988 w Warszawie. Była ostatnią z rodu Reicherów właścicielką dworku w Ożarowie Mazowieckim. W centrum Sosnowca, miasta, gdzie się urodziła, jest ulica jej imienia.
 
''Opracował: Piotr Dudała''
 
[[Kategoria:Zagłębiowskie Biogramy|Urbanowicz, Aniela]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Sosnowcu|Urbanowicz, Aniela]]
[[Kategoria:Ludzie związani z Sosnowcem|Urbanowicz, Aniela]]
[[Kategoria:Reicherowie]]
 
{{DEFAULTSORT:Aniela Urbanowicz}}

Aktualna wersja na dzień 19:41, 14 lis 2021

Zagłębiowskie Biogramy
Aniela Urbanowicz
Aniela Urbanowicz
Imię i nazwisko Aniela Urbanowicz
Data i miejsce urodzenia 1899
Sosnowiec
Data i miejsce śmierci grudzień 1988
Warszawa
Zawód działaczka społeczno – polityczna

Aniela Urbanowicz z d. Reicher - (ur. 1899 r. w Sosnowcu, zm. 1988 r. w Warszawie), działaczka społeczno – polityczna. Pochodzi z rodziny przemysłowców żydowskich Reicherów. Jej bratem był wybitny polski anatom prof. Michał Reicher. Była żoną Stefana Urbanowicza, znanego adwokata i działacza ludowego, obrońcy w procesie brzeskim.

W 1945 r. organizowała Dom Matki i Dziecka w Słupsku, którym do 1949 r. kierowała. Prof. Władysław Bartoszewski wspomina: "(...)ks. Zieja założył na terenie ówczesnej strefy sowieckiej w Niemczech (dziś po stronie polskiej) dom dla samotnych matek, przyjmując do niego zarówno Polki, jak i Niemki, często ofiary gwałtów, młode, osamotnione i bezradne. Pomagała mu p. Aniela Urbanowicz, która straciła męża w obozie koncentracyjnym, nieletnią córkę w Oświęcimiu, a sama, ze starszą córką, działała w konspiracji w czasie wojny. Miała więc szczególne "prawo" do balastu nienawiści, ale pomagała nieszczęśliwym Niemkom". Współzałożycielka i działaczka warszawskiego Klubu Inteligencji Katolickiej. Współpracowała z miesięcznikiem „Więź”.

Aniela Urbanowicz jako pierwsza Polka odwiedziła Taizé i rozmawiała z bratem Rogerem (1960r.) Można powiedzieć, że "odkryła" Taizé dla Polski.

W 1961 r. w tekście "Taizé, klasztor protestancki" Aniela Urbanowicz opisuje swoje wrażenia z wizyty na burgundzkim wzgórzu. Podkreśla prostotę Wspólnoty, cytuje fragmenty książki przeora o duchowości Taizé, którą jest "wola, aby biec razem w myśl rad Pawłowych, (...) aby pragnąć zbawienia wszystkich", ale "tylko, kiedy razem wpatrujemy się w Chrystusa". Założycielka warszawskiego KIK-u trafia do Taizé przypadkowo, w czasie pobytu we Francji w 1960 r. Potem przez lata koresponduje z Bratem Rogerem. Doskonale rozumieją się w kwestii bezwarunkowego pojednania chrześcijan.

Po stracie najbliższych w obozach koncentracyjnych, całym sercem przyjęła przesłanie pojednania płynące z burgundzkiego wzgórza i gorąco zachęcała młodych do wsłuchiwania się w nie. W latach 19571968 wspomagała pracę klubu poselskiego „Znak”. Otrzymała nagrodę pojednania im. Mahatmy. Ghandiego (1975), przyznaną jej przez Wspólnotę Taizé. Zmarła w grudniu 1988 w Warszawie. Była ostatnią z rodu Reicherów właścicielką dworku w Ożarowie Mazowieckim. W centrum Sosnowca, miasta, gdzie się urodziła, jest ulica jej imienia.

Opracował: Piotr Dudała